استاد خلیل الله خلیلی عشق فراوانی به آفتاب عشق و عرفان مولانا جلال الدین محمد  بلخی

معروف به مولانا یا مولوی داشت این  عشق و ارادت وافر در خلال اشعار  دیوان استاد خلیلی

بهوضوح مشهود است.  غزل زیر جوشش عشق خلیلی به مولانا  را نشان میدهد.

 

 

همه مشتِ خار گشتم که زنی شرارم امشب

 

به هوا دهی، فشانی همه جا غبارم امشب

 

همه دامها گسستم، همه بندها شکستم

 

زجهان و جان برستم که کنی شکارم امشب

 

چو شکسته آن درایم که زکاروان جدایم

 

همه سوزم و نوایم که بری به کارم امشب

 

تویی آن رمیده شهباز که به عرشیان کنی ناز

 

من و این شکسته پرواز که سری بر آرم امشب

 

نَیِ شعله  آفرینت تب  و تاب زندگی داشت

 

شرری که پاک سوزد، من و مشت خارم امشب

 

نه متاع هر دو عالم، نه دل است مایه، مارا

 

چه در این قمارخانه به گرو گذارم امشب؟

 

زچه ای فراتر از مه، زچه ای برین تر از مهر،

 

نشود که سر به به پایت نفسی گذارم امشب؟

 

به دیار ناشناسان چه رهی است پُر خم و پیچ

 

دل درد مند نالان به کجا سپارم امشب؟

 

چه شرارها که افسرد، چه امیدها به دل مرد

 

که کند چراغ، روشن به سر مزارم امشب؟

 

نه زمانه را سکونی، نه سپهر را مداری

 

به کجا قرارم گیرد دل بیقرارم امشب؟

 

نچکد ز خامه حرفی که پیام دل گذارد

 

گلوی قلم به سختی چقدر فشارم امشب؟

 

 

 


برچسب‌ها: استاد خلیلی و مولوی, مولانا جلال الدین بلخی, استاد خلیل الله خلیلی, مولانا
نوشته شده توسط   | لینک ثابت |

سلطان العار فین و منکر و نکیر سه شنبه بیست و چهارم تیر 1393 4:17

آفتاب اهل عرفان با یزید             

مرغ جانش چون سوی جانان پرید،

مخلصی دیدش پس از چندی به خواب  

گفتش«ای راز آشنای راهیاب!

از تو پرسیدند آیا در لحد           

گوشه ای از ماجرای نیک و بد ؟»

گفت : آری،آن دو شبح هولناک     

تکیه ام دادند بر دیوار خاک

گَرد رفتندم به لطف از چشم و روی     

بعد از آن گشتند جویایم که «گوی

با یزید!از بندگان کیستی ؟               

جبهه سای آستان کیستی ؟»

گفتم :«اندر پاسخ من سود نیست    

حرف من روشنگر مقصود نیست

باز گردید و سوی مولا شوید           

وز درِ او حال من جویا شوید

تا به صفّ بندگان می خواندم،

یا ز درگاه کرم می راندم »


برچسب‌ها: بایزید بسطامی
نوشته شده توسط   | لینک ثابت |

ید بیضا چهارشنبه هفتم اسفند 1392 9:29

در سینه سر فرو کن و سینا بیافرین

وز جیب خویش، صد ید بیضا بیافرین

حسرت مخور به گوهر یک دانه صدف

او گوهر آفریده، تو دریا بیافرین

صد خرمن از مفاسد و غم کن به روی هم

وانگه به پای خود زن و دنیا بیافرین

هم در ورای پرده و هم پرد دار تو

بگشا طلسم و حلّ معمّا بیافرین

صد کهکشان  ستاره ز چشم ستاره بار

تا بنده‌تر ز طارَم اعلی بیافرین

از تنگنای شهر کنون سخت خسته‌ام

ای سینه! همّتی کن و صحرا بیافرین

بهر نثار خاک  شهیدان تر به خون

در باغ شعر،صد گل حمرا بیافرین

یادی ز جلوه‌اش کن و در صفحۀ خیال

چون خود هزار شاعر شیدا بیافرین

دوستان فرهیخته و ادب دوست  فراوان درود تقدیم شما دوستان،از نظرات مفید تان در راستای بهبود وبلاگ استاد ما را مستفید فرمایید.


برچسب‌ها: ید بیضا, استاد خلیل الله خلیلی, اشعار استاد خلیلی
نوشته شده توسط   | لینک ثابت |

نیایش جمعه ششم دی 1392 10:26

ای خدای بی نیاز چاره ساز               

ای مرا هر دم به سوی تو نیاز

این نیازم مایه فرخندگی است           

 روشنی بخش چراغ زندگی است  

می کشاند کش کشانم سوی تو            

جبهه سایان می برندم سوی تو

گر نبودی دل ادبگاه نیاز؛               

 کی شدی روزن بسوی دوست باز ؟

بی نیازی خاصه ممتاز توست           

جلوه خورشید بی ا نباز توست

لیک من شادم به تقدیم نیاز              

می کنم بر خود از این گنجینه ناز

گنج را سازند پنهان زیر خاک             

 تا بماند از گزند غیر پاک

گنج من باشد نیایشهای من                

در نهاد خاکی اجزای من

من نهانش کرده ام از دیگران            

تا نیفتد چشم بیگانه بر آن

در نیاز بنده پنهان راز ها ست          

زیر این پرده عجایب ساز هاست

ای تو دانا بر نیاز راز من        

واقف از انجام و از آغاز من                                             

 من برم سوی که این گنج ناز         

جز تو؛ای گنج آفرین بی نیاز ؟

نوشته شده توسط   | لینک ثابت |

ابراهیم ادهم دوشنبه بیست و هفتم آبان 1392 11:1

شنیدم که سلطانِ بی تاج و تخت

چو از بلخ بامی بدر برد رخت،

هم از تاج بگذشت وهم از سپاه

هم از کشور و مسند و بارگاه

نمد پاره ای از شبانان گرفت

شبانگاه راه بیابان گرفت

روان شد به عزمی که باید نشان

ز راز جهان آفرین و جهان

بسر برد عمری به آوارگی

در اطراف گیتی به بیچارگی

مهین بانوی شاه بیتاب شد

سراسیمه مانند سیماب شد

زن باوفا عاشق شوهر است

که شوهر ز جانش گرامی تر است

سرا پرده بیرون زد از شهربند

به دنبال شه با دل درد بند

بدر برد از شهر فرزند خویش

جگر گوشه طفل برومند خویش

پس از راه پیمایی و مشکلات

رسیدند روزی کنار فرات

بدیدند گمکردۀ خویش را

شه بلخ سلطان درویش را

که چون بینوایان نشسته به خاک

به تن جامۀ کهنه ای چاک چاک

به سوزن همی دوخت پیراهنش

گهی آستین وگهی دامنش

چو بانو نگه کرد در شهریار

بر آن حال افسردۀ رنجبار

نیایش بنا کرد و افغان نمود

شکایت کنان لب به زاری گشود

که ((ای زینت بارگاه و سپاه

خداوند شمشیرو تخت و کلاه

چرا روی از خلق بر تافتی

در این گوشۀ  دور بشتافتی

نه این کودک نغز دلخواه تو

که شهری است یکسر هوا خواه تو

چرا پای بر تخته و میهن زنی؟

چرا جای شمشیر، سوزن زنی؟))

نگه کرد سلطان سوی آسمان

به پاسخ   چنین   کرد  گویا  زبان:

((اگر از همه دور افتاده ام

چه دولت از این بِه که آزاده ام

مرا خوش بُوَد دلق خود دوختن

نه دلهای مخلوق را سوختن

همان بِه که بر خرقه سوزن زنم

نه مظلوم را تیغ بر تن  زنم))

برگرفته از: دیوان خلیل الله خلیلی به کوشش محمد کاظم کاظمی


برچسب‌ها: خلیل الله خلیلی, ابراهیم ادهم
نوشته شده توسط   | لینک ثابت |

Bitter fruit falling upon the earth شنبه ششم مهر 1392 9:53

I am the bitter fruit falling upon the earth.
Thus in the clutches of time I remain.
O spring of liberty! Your grace, what else it could be
But to render this bitter fruit sweet?
The greatest wealth of this world is the company of friends,
The agony of death:
Separation from them,
But since they are all together, the friends,
Resting deep in the heart of the dust,
What difference does it make
Whether alive or dead.
Out of pain and sorrow destiny has molded me.
What, Alas, has been my joy from the cup of life?
Like a candle burning in the blowing wind,
I tremble, I burn, ... I die.

Ustad Khalilullah Khalili

Afghanistan Online

نوشته شده توسط   | لینک ثابت |

                کشور امید

یارب! همه تن غرقه در اشک و خونم              خارم به تن است

هر  دم    شرر  غم   به  دل  محزونم               آتش   فکن  است

در   بزم   قبول  اگر   ندادی   راهم،                آن  خلوت  توست

از   کشور   امّید    مران     بیرونم                 کان ملک من است

برگرفته از: دیوان خلیل الله خلیلی (به کوشش محمد کاظم کاظمی)



تعدادی از علاقمندان اشعار استاد خلیل الله خلیلی خواستار راهنمایی جهت تهیه دیوان اشعار استاد شده اند باید به دوستان علاقه مند به اشعار استاد خلیلی یاد آور شد که دیوان استاد خلیل الله خلیلی چند سال قبل با تلاش و کوشش  شاعر و نویسنده نامور هم وطن مان آقای محمد کاظم کاظمی چاپ شده است، دیوان چاپ شده توسط جناب کاظمی را می ‌توان کامل‌ترین وکم‌نقص ترین دیوان  استاد خلیل الله خلیلی دانست که تاکنون انتشار یافته است جهت تهیه این کتاب  به وبلاگ آقای کاظمی سر بزنید و با ایشان در تماس شوید.       موفق باشید


تما س  با  آقای  کاظمی:

  نشانی الکترونیک : mkkazemi@yahoo.com


نوشته شده توسط   | لینک ثابت |

Oh' Great Mountain by Khalilullah Khalili چهارشنبه سوم مهر 1392 12:34

Oh' Great Mountain, reaching far into the sky!
How long will you find satisfaction in self love?
Though just a tiny butterfly, I am yet free,
To dance on a flower head while you remain shackled.

Ustad Khalilullah Khalili

source: Afghanistan Online

نوشته شده توسط   | لینک ثابت |

مرد ره دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1392 22:53

بگداخت زین گرما مراستخوان به کانون بدن                     

یا مرحبا نعم البلد یا حبذا نعم الوطن

آن سیمگون ایام کو، آن ارغوانی شام کو                         

وان سایه ی پدرام کو، کز سایه آسایم بدن

دیوی که دارد تن چو قیر شادان کنار آبگیر                      

وان موجهای همچو شیر هر روز با وی در سخن

نا کرده کاری یک نفس صد کار از وی ملتمس                  

خواهد به کیوان دسترس خود تا گلو اندر لجن

باشد هیولای غریب آشفته بالا و نشیب                            

یا ویلنا شئی عجیب این عنکبوت نیش زن

این خواجه تا بندد کمر گردد وطن زیر و زبر                   

تا باغبان گیرد خبر نی باغ باشد نی چمن

مغرور گشته از نسب،افگنده طومار حسب                      

غافل که باشد بولهب با نسل احمد مقترن

شد عمر وی وقف درنگ اندر تردد ماند دنگ                   

نی صلح می خواهد نه جنگ نی نو بیارد نی کهن

یگ گام پس یگ گام پیش مانده فرو در کار خویش             

یکسان دهد بر گرگ و میش خام سیاست را زدن

از بید کس جوید ثمر؟ و ز سنگ کس خواهد شکر؟            

از مرده کس پرسد خبر؟و ز شوره کس گیرد سمن؟

از بسکه در ایام ما وارونه گشته حال ما                         

بر مرده می بینم قبا بر زنده می بینم کفن

افسوس از این حال تبه دردا ازین بخت سیه                     

پیدا نیامد مرد ره شد سالها زین انجمن

مردی که گیرد سر به کف پوید پی عز و شرف                 

مردانه آید سوی صف با بازوی دشمن شکن

نی گنج خواهد نی گهر ، نی کیسه های سیم و زر               

نی قبض های سربسر در بانک های مؤتمن

کرباس پوشی بینوا با درد مردم آشنا                              

دل بسته ی راه خدا تن خسته ی درد وطن

چشمش نسوزد زین و آن بندد به نیروی جوان                   

بر سینه ی صادق نشان بر گردن خاین رسن

                            جده-1344

                                                                                             

نوشته شده توسط   | لینک ثابت |

استاد خلیل الله خلیلی جمعه هفدهم خرداد 1392 18:7

استاد خلیل الله خلیلی فرزند مرحوم میرزا محمد حسین خان مستوفی  الممالک از عشیره صافی بوده از زجال متنفذ و نامدار عصر خویش بشمار میرفت، در سال 1284 هه . ش در باغ جهان آراء کابل چشم به جهان کشود. مادرش از کوهستان کاپیسا و پدرش از جبل السراج ولایت پروان بود. در هفت سالگی مادر را از دست داد ودر یازده سالگی پدرش به دست اعلیحضرت امان الله پادشاه وقت به شهادت رسید و تمام اموال و دارایی پدرش مصادره  گردیده  و حتی خودش را نیز از رفتن به مکتب محروم گردانیدند. با مصائیب و مشکلات  روزگاردست و پنجه نرم کرد و به اثر استعداد ذاتی و همت بلندش توانست از هر خرمنی توشه ای  از هنر و ادب فراهم اورد ، ادبیات فارسی و علوم دیگر ازقبیل منطق و تفسیر وحدیث را به نحو خجسته نزد استاتید زمان خود فراگرفت. شانزده ساله بود که در مکتب میربچه کوت به شغل معلمی پرداخت ، به اثر لیاقت در وزارت مالیه به صفت منشی مخصوص و بعداً به حیث مستوفی ولایت مزار شریف مقر گردیدند و نیز برای مدتی به صفت حاکم مزار شریف اجراء وظیفه نمود. مدت سیزده سال  در دفتر صدارت کار کردند . به اثر مخالفت های سیاسی چهار سال از عمر گرانبهای خویش را در تبعید و حبس سپری کرد و بعد از رهایی به صفت معاون پوهنتون کابل منصوب گردید و بعداً به مناصب متعدد از جمله رئیس مستقل مطبوعات افغانستان و مشاور مطبوعاتی اعلیحضرت محمد ظاهر شاه ووکیل در پارلمان و برای مدتی هم به عنوان سفیر افغانستان در عراق و عربستان انجام وظیفه کرد. پس از سرنگونی حکومت محمد داود خان به دست کمونیست  ها به اجبار ترک وطن کرد و مدتی کوتاه در نیوجرسی ایالات متحده امریکا به سر برد و در سال های اخر عمر به پاکستان آمد و در کنار هموطنان آواره اش برای رهایی سرزمین  مالوفش افغانستان تلاش کرد و در رساندن  فریاد دادخواهیی انان به گوش جهانیان و نجات افغانستان از استیلای بیگانگان سهم بس موثر را بر عهده داشت و بلاخره به تاریخ  چهاردهم  اردبیهشت  1366 هه . ش  دریکی از شفاخانه های اسلام اباد پاکستان با دلی مملو از درد وطن این جهان فانی  را وداع گفته و در میان آواره گان افغانی در پشاور به خاک سپرده شد.

 منبع: تلوزیون ملی

نوشته شده توسط   | لینک ثابت |